{"id":84,"date":"2020-11-02T19:17:00","date_gmt":"2020-11-02T19:17:00","guid":{"rendered":"http:\/\/www.trumanshow.pl\/wp256\/?p=84"},"modified":"2021-08-29T16:49:10","modified_gmt":"2021-08-29T16:49:10","slug":"zaduszki-wg-komandora-podporucznika-data","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.trumanshow.pl\/?p=84","title":{"rendered":"Zaduszki wg Komandora Podporucznika Data"},"content":{"rendered":"\n

W ubieg\u0142ym roku, gdzie\u015b w okolicach listopada bardzo emocjonowa\u0142em si\u0119 my\u015bl\u0105, \u017ce rok 2020 b\u0119dzie dla mnie wyj\u0105tkowy. Przez du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 dzieci\u0144stwa by\u0142em kszta\u0142towany i krzywiony przez pewien banalny serial Gene Roddenbery\u2019ego, a w\u0142a\u015bciwie jego pierwsze du\u017ce rozwini\u0119cie. Politpoprawn\u0105, siedmiosezonow\u0105 opowie\u015b\u0107 o doskona\u0142ym \u015bwiecie w kt\u00f3rym panuje r\u00f3wno\u015b\u0107, wolno\u015b\u0107, wzajemny szacunek oraz pokazywane s\u0105 w nim postacie i ich postawy jasne do zdefiniowania i klasyfikacji na tych dobrych i z\u0142ych. <\/em><\/p>\n\n\n\n

Dzi\u015b, po latach, patrz\u0119 na Star Trek TNG przez pryzmat ci\u0105g\u0142ych rozterek moralnych, kt\u00f3rym w doskona\u0142ym \u015bwiecie z marze\u0144 Gene Roddenbery\u2019ego aktorzy tacy jak Patrick Stewart czy Brent Spinner nadawali nowe znaczenie. Pomimo marzenia o czarnobia\u0142ym \u015bwiecie obaj swoimi rolami doprowadzali do sytuacji, w kt\u00f3rej dylematy moralne by\u0142y tym, czym staj\u0105 si\u0119 w doros\u0142ym \u017cyciu. Nie prostym wyborem mi\u0119dzy dobrem a z\u0142em, a decyzj\u0105, kt\u00f3r\u0105 trzeba podj\u0105\u0107 bez zawahania z prze\u015bwiadczeniem z\u0142a, kt\u00f3re ona bez wzgl\u0119du na wybran\u0105 drog\u0119 przyniesie. Niczym w finale \u201eSeven\u201d gdzie g\u0142\u00f3wny bohater ma do wyboru zabicie mordercy swojej \u017cony (i zarazem wype\u0142nienie jego religijnego planu) lub zniweczenie go odst\u0119puj\u0105c od zemsty, lecz pozostaj\u0105c z b\u00f3lem po stracie \u017cony, dziecka, nienawi\u015bci\u0105 do niego i przede wszystkim samego siebie.<\/p>\n\n\n\n

Patrick Stewart uparcie nie chcia\u0142 odtwarza\u0107 ju\u017c roli Jean Luc Picarda. Przez ponad 20 lat odmawia\u0142 wszelkiej pr\u00f3by reanimacji serii, a po odcinku fabularnym, w kt\u00f3rym ginie android Data, powiedzia\u0142 jasno, \u017ce nigdy wi\u0119cej ponownie nie zagra roli Picarda i to za \u017cadne pieni\u0105dze. Jak si\u0119 okaza\u0142o, do czasu.<\/p>\n\n\n\n

[Uwaga dla tych, kt\u00f3rzy nie widzieli jeszcze Star Trek Picard, a zamierzaj\u0105 nadrobi\u0107 : Spoiler alert]<\/em><\/strong>.<\/p>\n\n\n\n


Dzi\u015b, w dzie\u0144 zaduszyny jak twierdzi kalendarz, mia\u0142em mo\u017cliwo\u015b\u0107 obejrzenia po raz nie wiem kt\u00f3ry fina\u0142u tak wyczekanego przeze mnie pierwszego sezonu Star Trek: Picard. Pisa\u0142em tu o tym filmie ju\u017c wielokrotnie, bo przeora\u0142 m\u00f3j umys\u0142 w stopniu wi\u0119kszym ni\u017c zak\u0142ada\u0142em to w naj\u015bmielszych marzeniach rok temu. Do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce by\u0142 filmem poruszaj\u0105cym, bo pomimo tego, \u017ce fabu\u0142a zalicza momentami sztil tak typowy dla seriali telewizyjnych, to wydoby\u0142 on kilka rzeczy, kt\u00f3re kocha\u0142em bezgranicznie w Star Trek TNG.
Zwie\u0144czeniem fabu\u0142y jest rozmowa dw\u00f3ch zmar\u0142ych i znajduj\u0105cych si\u0119 w rzeczywisto\u015bci kwantowej postaci \u2013 androida Daty, kt\u00f3ry ostatni\u0105 rzecz jak\u0105 pami\u0119ta jest jego w\u0142asna \u015bmier\u0107 kilkadziesi\u0105t lat wcze\u015bniej oraz dopiero co umar\u0142ego Picarda, kt\u00f3rego umys\u0142 przeniesiono do komputera staraj\u0105c si\u0119 uratowa\u0107 jego \u015bwiadomo\u015b\u0107 i wspomnienia. Dziwne spotkanie, w kt\u00f3rym dw\u00f3ch darz\u0105cych si\u0119 ogromn\u0105 sympati\u0105 ludzi, zmar\u0142ych w r\u00f3\u017cnym czasie ma w ko\u0144cu okazj\u0119 porozmawia\u0107 po latach. Nie rozpoczynaj\u0105 od wyr\u00f3wnania wiedzy na temat tego, co przez te lata w ich \u201eistnieniach\u201d si\u0119 wydarzy\u0142o, a rozmowy o tym, czego ka\u017cdy nie zd\u0105\u017cy\u0142 przed \u015bmierci\u0105 drugiemu powiedzie\u0107.
Ciemne pomieszczenie, w czarnym wystroju tr\u0105c\u0105ce myszk\u0105. W tle trzaskaj\u0105cy weso\u0142o ogie\u0144 w kominku. Spotkali si\u0119 dopiero przed chwil\u0105. Siedz\u0105 naprzeciwko siebie patrz\u0105c sobie w oczy. Co by\u015b powiedzia\u0142 swoim bliskim dzi\u015b, kt\u00f3rzy zmarli wiele lat temu, gdyby\u015b mia\u0142 tak\u0105 okazj\u0119?<\/p>\n\n\n\n

\n
- czy ma Pan na sobie to ubranie, w kt\u00f3rym Pan umar\u0142? - pyta Data z delikatno\u015bci\u0105 pozbawionej uczu\u0107 maszyny, cho\u0107 pe\u0142nej inteligencji i podziwu dla cz\u0142owieka, kt\u00f3rym zawsze stara\u0142 si\u0119 zosta\u0107. Jak blaszany drwal z Czarnoksi\u0119\u017cnika z Krainy Oz, kt\u00f3remu brakuje jedynie serca.
- Data, czy ja nie \u017cyj\u0119? \u2013 pyta wyra\u017anie poruszony Jean Luc.
- tak kapitanie \u2013 odpowiada bez emocji Data, kt\u00f3ry nie wie, \u017ce przez ostatnie lata stanowisko Picarda zmienia\u0142o si\u0119 wielokrotnie. Zapami\u0119ta\u0142 go przecie\u017c jako kapitana - Pami\u0119ta Pan swoj\u0105 \u015bmier\u0107?
- chyba tak. Co\u015b w mojej g\u0142owie posypa\u0142o si\u0119 jak zamek z piasku.
- ja wiem, \u017ce zgin\u0105\u0142em w roku 2379 ale nie pami\u0119tam swojej \u015bmierci.
- ty jej nie pami\u0119tasz, a ja jej nie umiem zapomnie\u0107.
- podobno zako\u0144czy\u0142em istnienie staraj\u0105c si\u0119 przed\u0142u\u017cy\u0107 Pa\u0144skie
- zgadza si\u0119. Zanim poj\u0105\u0142em natur\u0119 naszych k\u0142opot\u00f3w ty si\u0119 ju\u017c po\u015bwi\u0119ci\u0142e\u015b. By\u0142em na Ciebie o to potwornie w\u015bciek\u0142y.
- przepraszam kapitanie. Nie s\u0105dz\u0119, bym m\u00f3g\u0142 post\u0105pi\u0107 inaczej.
- fakt, to by\u0142o ca\u0142kowicie w Twoim stylu. \u2013 dodaje ze szczer\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 Jean Luc - Zawsze \u017ca\u0142owa\u0142em, \u017ce nie mog\u0119 Ci\u0119 przeprosi\u0107, \u017ce to ja si\u0119 nie po\u015bwi\u0119ci\u0142em.
- kapitanie, czy \u017ca\u0142uje Pan, \u017ce po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119 pan dla Soji i jej ludu? \u2013 pyta niezbity z tropu Data.
- Ani przez chwil\u0119.
- Zatem dlaczego zak\u0142ada Pan, \u017ce ja \u017ca\u0142uj\u0119 po\u015bwi\u0119cenia si\u0119 dla Pana? \u2013 pyta ponownie bez emocji android.<\/pre>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n
Ta rozmowa jest ram\u0105 spinaj\u0105c\u0105 fabu\u0142\u0119 budowan\u0105 od pierwszego odcinka. Picard pomimo up\u0142ywu wielu lat nie umie pogodzi\u0107 si\u0119 ze \u015bmierci\u0105 przyjaciela ani tego, czym sta\u0142a si\u0119 federacja. Cho\u0107 od pierwszego odcinka prowadzi \u017cycie, o kt\u00f3rym zawsze marzy\u0142 \u2013 prowadz\u0105c winnic\u0119, na po\u0142udniu Francji, w otoczeniu bliskich i przyjaci\u00f3\u0142. Z dala od politpoprawnego \u015bwiata, kt\u00f3ry aktywnie budowa\u0142 i kt\u00f3ry na jego oczach run\u0105\u0142 w gruzy. Okaza\u0142 si\u0119 on utopi\u0105, marzeniem Gene Roddenbery\u2019ego, kt\u00f3re nie przetrwa\u0142o zderzenia z rzeczywisto\u015bci\u0105. Dok\u0142adnie tak samo jak nasz \u015bwiat z lat 90, kt\u00f3ry po upadku bloku wschodniego odetchn\u0105\u0142 po Zimnej Wojnie i ci\u0105g\u0142ym zagro\u017ceniu konfliktem nuklearnym. Jak \u015bwiat, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142 tworzy\u0107 konstrukcje spo\u0142eczne oparte na utopijnych marzeniach, gdzie dobro zawsze zwyci\u0119\u017ca z\u0142o. Oba s\u0105 wyra\u017ane, zdefiniowane, nazwane, bez odcieni szaro\u015bci i proste do oddzielenia.
Wiele z upadku \u015bwiata Picarda wida\u0107 w upadku naszego \u015bwiata zachodniego. W tej rzeczywisto\u015bci, kt\u00f3r\u0105 wszyscy si\u0119 zach\u0142ysn\u0119li\u015bmy i kt\u00f3r\u0105 zniszczy\u0142y dwa kryzysy \u2013 pierwszy, w 2008r i wynikaj\u0105cy z pazerno\u015bci, oraz drugi, kt\u00f3ry pr\u00f3cz warstwy zdrowotnej i gospodarczej dotyka wolno\u015bci, zaufania czy w ko\u0144cu balansu si\u0142 na \u015bwiecie.<\/p>\n\n\n\n
\n
- chcia\u0142bym prosi\u0107 Pana o przys\u0142ug\u0119
- oczywi\u015bcie, co tylko pragniesz.
- kiedy Pan odejdzie by\u0142bym ogromnie wdzi\u0119czny, gdyby skasowa\u0142 Pan moj\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107.
- chcesz umrze\u0107 \u2013 pyta bardziej dla potwierdzenia zdumiony Picard.
- niezupe\u0142nie \u2013 odpowiada Data chyba po raz pierwszy zdradzaj\u0105c ludzkie emocje \u2013 chc\u0119 \u017cy\u0107, cho\u0107by kr\u00f3tko. Ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce moje \u017cycie jest sko\u0144czone. \u015amiertelno\u015b\u0107 nadaje ludzkiemu istnieniu sens, kapitanie. Pok\u00f3j, mi\u0142o\u015b\u0107, przyja\u017a\u0144 \u2013 one s\u0105 cenne, poniewa\u017c wiemy, \u017ce nie s\u0105 trwa\u0142e. Motyl, kt\u00f3ry jest wieczny wcale nie jest motylem \u2013 stwierdza Data wypuszczaj\u0105cy z r\u0119ki mechanicznego motyla stworzonego tylko po to, by \u015bwiat w kt\u00f3rym si\u0119 porusza wydawa\u0142 si\u0119 pi\u0119kniejszy.<\/pre>\n<\/div><\/div>\n\n\n\n
Warto w taki dzie\u0144, gdy powinni\u015bmy zajrze\u0107 na cmentarz albo chocia\u017c my\u015blami zbli\u017cy\u0107 si\u0119 do bliskich, kt\u00f3rych ju\u017c obok nas nie ma, przetrawi\u0107 te s\u0142owa z prostego telewizyjnego serialu dla geek\u00f3w mojego pokroju. Zada\u0107 je sobie w formie pytania od spoczywaj\u0105cych tam bliskich, czy nasza \u015bmiertelno\u015b\u0107 jest t\u0105 warto\u015bci\u0105, kt\u00f3ra daje nam si\u0142\u0119 do zmagania si\u0119 z codzienno\u015bci\u0105, czy te\u017c uparcie wypieramy j\u0105 z umys\u0142u do chwili, a\u017c kolejny pogrzeb przypomni nam o tym, jak ma\u0142o czasu po\u015bwi\u0119cali\u015bmy na rzeczy cenne. Cenne, bo z natury nietrwa\u0142e.<\/p>\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie, w scenie poni\u017cej mo\u017cna dostrzec bardzo wyra\u017any g\u0142os w dyskusji dotycz\u0105cej eutanazji, ale to ju\u017c na oddzielny w\u0105tek. Podobnie jak fakt, \u017ce syntetyczny Jean Luc Picard b\u0119dzie podr\u00f3\u017cowa\u0142 w kolejnych sezonach przez galaktyk\u0119 prawdopodobnie nawet po \u015bmierci Patrica Stewarta. \u015amierci, kt\u00f3r\u0105 wspomniany zd\u0105\u017cy\u0142 ju\u017c zekranizowa\u0107. Wszak Patrick Stewart ma ju\u017c 80 lat, czyta w trakcie pandemii m\u0142odszym internautom sonety Szekspira i raczej stara si\u0119 z urokiem i przytupem zako\u0144czy\u0107 swoj\u0105 karier\u0119 aktorsk\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Przywilejem najwi\u0119kszych jest to, co bywa przekle\u0144stwem naszej codzienno\u015bci w relacjach z innymi lud\u017ami, kt\u00f3rzy udaj\u0105 kogo\u015b kim nigdy nie byli. Aktor\u00f3w zapami\u0119tamy takimi, jak postacie, kt\u00f3re grali. Bynajmniej, nie tymi zwyk\u0142ymi jednostkami, obarczonymi niedoskona\u0142o\u015bciami, plasuj\u0105cymi si\u0119 podobnie do nas gdzie\u015b w samym \u015brodku spektrum szaro\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
\n